Praktijk

Each one, teach one / Delancey Street Foundation


“Don’t have stave helping the sick people! Don’t have funding even. So that everybody here would feel a responsability. From that moment on everything becomes possible.” De boodschap van de Delancey Street Foundation in de Jane Pauley Show (2007)  is vandaag de dag nog altijd even actueel. Dat mocht Kaat Peeters, directeur van de Sociale InnovatieFabriek, merken tijdens een werkbezoek (op uitnodiging van de Amerikaanse ambassade) aan deze stichting in San Franscisco. De stichting is een not-for-profit organisatie die ‘the bottom 2% of society’ - ex-gedetineerden en ex-drugsverslaafden – wil rehabiliteren, hen kansen en werkzekerheid biedt. Heel de stichting wordt beheerd door de doelgroep, van het management tot de lokale werkkrachten. Vandaag begeleidt de stichting ongeveer 18.000 mensen en runt ze verschillende bedrijven en diensten, waaronder cafés, verhuisfirma’s, meubelmakerijen, drukkerijen en biedt ze training en werkbegeleiding. De gemiddelde Delancey Street werknemer heeft een drugsverslaving van 12 jaar, was vier keer in de gevangenis, is vaak analfabeet, heeft zijn scholing niet doorlopen en amper werkervaring.

De oprichters – zelf ex-gedetineerden – deden in de jaren '70 met de organisatie wat niemand voor mogelijk achtte: ex-gedetineerden en -verslaafden leren hoe ze leraars, aannemers of chauffeurs moesten worden. “They said it couldn’t be done. We said we were going to take 250 people who had never worked and had no skills and teach them to build a 400,000 square foot complex as our new home on the waterfront. They said it couldn’t be done. We said we were going to partner with colleges and get people who started out functionally illiterate to achieve bachelor of arts degrees. They said it couldn’t be done. We said we were going to run successful restaurants, moving companies, furniture making, and cafés and bookstores without any professional help. They said it couldn’t be done. We said we were going to do all this with no staff, no government funding, and no professionals. They laughed and said it couldn’t be done.”

Ze deden het. Keerden alle rollen om, schoven met verwachtingspartronen en vooroordelen, dachten zo hard ‘out of the box’ dat er gewoonweg geen ‘box’ meer overbleef. Het resultaat is dat ze schitterende successen boeken om uitdagingen rond dakloosheid, armoede, geweld en verslaving aan te pakken. Kaat Peeters: “Het inspirerende aan hun werking is dat het een echt peer-to-peer project is. We moeten in ons land ook durven gaan voor die systeemverandering, door te denken uit de gangbare kaders en de kracht van elk inzicht en engagement te benutten. Bij Delancey Street Foundation geven ze mensen die opgegeven worden door de maatschappij niet op. Niemand vertrekt bij de Foundation voor dat ze ook jobzekerheid hebben bijvoorbeeld.”